naar pagina 1 BIJDRAGEN VAN MANNEN (2)                                        naar pagina 1



Bijdrage van Jasper

Mijn naam is Jasper. Sinds mijn puberteit heb ik een enorme obsessie voor m’n uiterlijk, met name voor mijn gezicht en zwaarlijvigheid. Waar deze obsessie precies vandaan komt is een raadsel zowel voor mijzelf als m’n omgeving. Ik ben eigenlijk nooit gepest op school, kon goed meekomen.Van jongs af aan was ik wel onzeker en had ik last van faalangst. Spreekbeurten waren een afschuw voor me en bezorgden me enorm veel stress.

Niet zo schokkend, dat hebben er wel meer dacht ik! Vanaf m’n 17e/18e jaar begon de ellende met m’n uiterlijk. Voor die tijd was ik er niet zo mee bezig. Elke dag als ik in de spiegel keek vond ik mezelf lelijk en dat werd steeds erger. Toen begon de constante obsessie voor m’n uiterlijk, wat resulteerde in bijv:
 - overdag handdoeken voor het raam bij de spiegel ophangen( in het donker lijk ik   
   minder lelijk]
 - douchen in het donker
 - allerlei middeltjes voor m’n gezicht gebruiken; ik heb alles wat bestond geprobeerd!
 - altijd met mijn haar bezig
Dit zijn maar een paar voorbeelden van de vele dingen die ik deed in de jaren van mijn puberteit.

Mijn obsessieve gedrag werd steeds erger. Ik begon mezelf steeds afschuwelijker te vinden en probeerde m’n lelijkheid elke dag zoveel mogelijk te verdoezelen. Vooral kleding moest m’n lelijke hoofd en lichaam maar compenseren. Men vroeg vaak: “Waarom doe je zo lang over je haar”?
“Waarom houdt je je jas altijd aan, ook binnen”?

Ik hoorde altijd ‘ijdeltuit’. Nee, ik vond mezelf super lelijk, maar durfde dat tegen niemand te zeggen, zelfs niet tegen mijn ouders. Het was mijn geheim, dit mocht echt niemand weten, ik schaamde me er dood  voor. Als m’n omgeving dit zou weten, dan zouden ze me uitlachen, bespotten. Dat wilde ik niet!

Mijn ouders vonden me maar moeilijk en stuurde me naar een psychologe in Oudenbosch. Maar ik vertelde haar niets, verborg mijn gevoelens en daarom liep het spaak. Ik dacht altijd: “Ik ben zo raar, men kan mij toch niet helpen. Niemand zal dit snappen!” Ik voelde me heel vaak down en verdrietig, maar liet dit nooit aan iemand zien. Ik speelde toneel en sloot me vaak op.

Op een gegeven moment, na jaren, kon ik mezelf totaal niet meer zien en walgde ik van mezelf. Ik begon de spiegel te haten en besloot er niet meer in te kijken puur omdat ik het niet meer aankon. Dit is tot op de dag van vandaag nog steeds zo. Ik heb inmiddels al 15 jaar niet meer in een spiegel gekeken. Alles doe ik op gevoel! Ook foto’s bekijk ik niet en zo zijn er nog veel meer dingen.

Ik kreeg in al die jaren best complimenten, maar geloofde mensen nooit en nu nog steeds niet. Ik dacht "jullie hebben ongelijk, kijk nou toch naar me, ben je blind of zo!"
Elke dag is een strijd, 24 uur per dag ben ik met m’n uiterlijk bezig, dat doet niemand. Steeds vergelijken met anderen en hoop zoeken dat het misschien toch meevalt, minder erg is dan dat ik denk. Super angstig en onzeker. Tot begin 2007 ging het maar zo door, wat moest ik anders? Ik dacht: “Ik ben gewoon een moeilijke jongen en vreemd.”
Alles leed eronder. Ik maakte m’n schoolopleidingen niet af, werken leverde moeilijkheden op en relaties mislukten. Eigenlijk alles!

Maar een simpel avondje voor de tv veranderde heel veel. Ik zag een documentaire over mensen met BDD (Body Dysmorphic Disorder), een stoornis in de lichaamsbeleving. Ik zat met open mond te kijken, zoveel herkende ik  in die mensen , echt bizar! Ik dacht dat ik dit misschien ook wel eens zou kunnen hebben. Ik belde m’n ouders gelijk op en we hebben het programma later samen nog een keer bekeken. Ook zij waren verbaasd en zagen heel veel herkenbare dingen.

Ik maakte een afspraak met mijn huisarts, en kreeg toen een verwijsbrief voor het LUMC in Leiden. Daar werkte een psychotherapeut, die gespecialiseerd bleek in BDD. Ik werd uitgenodigd voor een intake gesprek. Ik ben daar  4 keer geweest, voor gesprekken, testen en onderzoeken. In het eindgesprek met Dr. van Rood was de conclusie dat ik BDD had en daaraan geholpen moest worden d.m.v. therapie en medicijnen. Omdat Leiden voor mij te ver was, werd er gezocht naar een therapeut bij ons in de buurt.

Sinds dat moment ben ik bij een aantal psychologen geweest, maar niemand had de kennis en de mogelijkheden me verder te helpen. Verdrietig en machteloos werd ik ervan. Ik ben toen ook gestopt met m’n medicijnen. Ik dacht: “Ik ben toch niet te helpen, ik zal nooit een normaal iemand worden.“ Vaak heb ik suïcidale neigingen gehad en hoefde het leven niet meer voor me. Buiten ons gezin zal niemand dit begrijpen, ze zullen me laten vallen en uitlachen. Ik durfde het tegen niemand te vertellen, puur omdat ik me zo schaamde. Ik probeerde m’n omgeving er niet teveel last van te laten hebben en hield heel veel van m’n ware emoties verborgen. Ik vertelde het verder tegen niemand, maar dan ook niemand. Pure angst, voor het feit dat men me zou laten vallen!
Achteraf een verkeerde beslissing. Ik had jaren geleden al open kaart moeten spelen en niet zo bang moeten zijn.

In mei 2010 ben ik in  groepstherapie bij de GGZ gekomen. Vier dagen therapie in een groep met mensen met psychische klachten. Ik heb toen ook m’n medicatie hervat met de hoogste dosering. Na een aantal maanden bleek ook daar de kennis onvoldoende en kreeg ik contact met specialisten van het AMC in Amsterdam. Daar ben ik op dit moment in  behandeling. Ook  een groepstherapie, maar dan met allemaal BDD patiënten. Ik krijg speciale  medicijnen en DBS(diepe hersenstimulatie). Ik heb al m’n hoop hier op gevestigd. Dit is vrijwel de enige BDD-groep in ons land, maar ook hier staat het nog in de kinderschoenen en moet er nog veel onderzoek gedaan worden. In Amerika zijn ze al veel verder, daar zijn zelfs speciale klinieken voor deze stoornis!

Er zijn waarschijnlijk nog heel veel mensen met deze stoornis, die naar de juiste therapie zoeken. Daarom heb ik besloten anderen op deze manier te benaderen. Met vriendelijke groet,
 
Jasper Luymes

JXluymesX2@Xhotmail.Xcom
(alle letters X verwijderen om te kunnen mailen met Jasper, dit is een anti-spam notatie)




Bijdrage van: een man van 30 jaar

In één woord; onbegrijpelijk. Vandaag, om precies te zijn 3 uur geleden heb ik te horen gekregen dat ik echt BDD heb. Ik ben een alleenstaande man van 30 jaar. Ik ben 1.91 en weeg iets van 81 kg. (dit is zelfs 70kg geweest bij 1.90m). Ik heb het druk met van alles en dat zal nog wel even zo blijven ook de komende tijd. Druk, misschien wel te druk. Ik wil nu reageren omdat ik nog niet behandeld ben, alleen getest etc, en dus misschien objectief iets kan bijdragen. Als de dag van gisteren herinner ik me het moment, nu 19 jaar geleden, dat ik op 11 jarige leeftijd in de gymzaal naast een vriendje op de bank zit en ineens constateer dat mijn benen een stuk dunner zijn dan die van hem….. Nooit, echt nooit heb ik kunnen vermoeden dat dit het beginpunt zou betekenen van een lange moeilijke periode van onzekerheid, schaamte, zwakte, diverse lichamelijke klachten, vermijdingsgedrag en zo kan ik nog wel even doorgaan. Waar heb ik dan een probleem zoal. Mijn armen, nek maar het meest mijn benen zijn te dun, echt veel te dun. Zo dun zelfs dat ik soms schrik in de spiegel en snel wegloop. (Ik speel redelijk tennis (4) , zwem, ga uit, dansen etc etc.) Ondanks al mijn activiteiten zijn mijn benen veel te dun. Broeken passen is een ramp. 


Welke broek ik ook pas, nooit zullen mijn benen dikker worden. Hoe ik ook ga staan, het zal altijd zo blijven en ik vind het vreselijk. Zwemmen, in een strakke zwembroek deed ik zelfs 2 jaar geleden nog… Hoe haalde ik het in mijn hoofd. Ja ik zag mensen kijken, nu weet ik waarnaar. Ik ben meestal de snelste en zwem het langste door…. Maar die benen toch…. Mijn armen zijn, als ik een aantal weken niet heb kunnen zwemmen of trainen ook veel te dun.. (alsof er verschil is opgetreden) Dit is een greepje uit de eindeloze lijst met voorbeelden van situaties die in razend tempo aan me voorbij vliegen sinds vanmiddag, nu ik eindelijk weet wat er met me aan de hand is…. Ik mag van geluk spreken dat mijn leven (nog net niet) ontploft is en ik volledig aan de grond thuis zit…. Hoe verdrietig ik was toen ik besefte dat ik na 15 jaar te weten ben gekomen wat er was. Ja ik was 15 toen ik tegen mezelf zij van; Stoppen nou, want anders moet je nog eens in therapie met die gekkigheid van je. Ik dacht ach het zal de pubertijd wel zijn. Alhoewel het nu extra zwaar zal worden. Nieuwe baan, zware opleiding en nog even dealen met BDD. De laatste jaren heb ik soms bijna wanhopig geprobeerd te kunnen genieten van dingen, gelukkig te kunnen worden in mijn leven met relaties met alles… Niet weggelegd voor mij, te mooi om waar te zijn, ga maar van het ergste uit dan kan het altijd meevallen…. Deze zinnen wil ik voor eens en voor altijd vergeten, niet meer in mijn hoofd hebben. Een lange weg te gaan….. Maar met tranen in mijn ogen kan ik zeggen, dat ik voor het eerst in mijn leven zeker weet, dat het de enige juiste weg is. Iedereen die iets herkend heeft wil ik heel veel sterkte wensen met het onderkennen en verwerken van alles.

HET VERVOLG NA 6-9 MAANDEN:

Hoe gaat het nu met me?… Beter dan ik had durven hopen mag ik wel zeggen. EMDR therapie helpt echt. Hoe het werkt is moeilijk te zeggen, maar het werkt (bij mij). In mijn geval gaat het met een koptelefoon waarop tik geluiden te horen zijn. Ongelofelijk hoeveel thema’s de revue kunnen passeren in zo’n korte tijd. Ik heb zo onwijs veel geleerd over mijn verleden, mijn situatie… Ongelooflijk. Ben er achtergekomen dat ik totaal niet in staat ben geweest om lief te hebben. Dit lijkt logisch als je niet van jezelf kunt houden. Klopt, maar echt, gisteren sloeg dit moment van bewust worden in als een bom. Gewoon omdat mijn zus dingen vertelde over mijn ouders, hoe dingen gegroeid zijn. Ik ben huilend in slaap gevallen. Van verdriet en blijdschap door elkaar.

Ik ben nog steeds 31 en mijn leven begint in beweging te komen. Toekomstmuziek warempel. BDD heb ik nog steeds. De onhoudbare hypochondrie, het symptoom wat me hulp heeft doen zoeken, is nagenoeg weg. Soms komt het wel even terug, maar nooit meer dagen, weken, maanden achter elkaar. De BDD is echt minder geworden. Ik ben hulp gaan zoeken, omdat ik tot de conclusie kwam dat ik gelukkiger zou moeten zijn dan ik me voelde. Ik, in de bloei van mijn leven, een leuke kop (vond ik altijd al) kan kopen wat ik wil, leuke baan etcetera, voelde me ongelukkig. Ik was niet gelukkig en door de hypochondrie werd dit steeds duidelijker. Uiteindelijk ben ik niet thuis komen te zitten, heb ik nooit medicijnen gebruikt. Ik vermoed dat dit komt omdat ik er op vrij jonge leeftijd achter ben gekomen (na 20 jaar!!) Zoveel dingen van vroeger spelen een rol, dat heb ik niet voor mogelijk gehouden.

Ik heb gelukkig veel wilskracht en ben een volhouder. Dit komt me eindelijk dan eens echt goed van pas. Wat ik iedereen, ook niet BDD patiënten, wil meegeven is dat je jezelf moet durven afvragen of je gelukkig bent, ook als alles ogenschijnlijk nog goed gaat. Je kunt niet snel genoeg beginnen met je nieuwe gelukkigere leven. BDD zorgt voor het jarenlang ontwikkelen en perfectioneren van een strategie van vermijding en ontkenning. Hoe kan het ook anders, je weet gewoon niet wat het is. Als je je niet goed voelt, doe er wat mee!!! Wacht niet langer, ga ermee aan de slag. Zoek door totdat je iemand vind (hulpverlener) waarbij het klikt. Nog belangrijker: PRAAT! Vertel het mensen uit je omgeving, hoe moeilijk ook. Het moet! en het helpt echt, maar wees ook voorzichtig natuurlijk, alleen mensen waar je je prettig bij voelt en die je vertrouwt. Je zult versteld staan wat er allemaal naar boven kan komen als die deksel eenmaal van de put af is….. buitengewoon wonderbaarlijk.

De energie die dit al die jaren heeft gekost. Het gevoel dat er iets aan de hand was al die tijd, de verlichting als je eindelijk weet wat. Ik ga voorlopig nog door, maar de laatste paar sessies is er geen EMDR aan te pas gekomen, gewoon omdat het zo liep. De volgende keer dat ik een bijdrage lever denk ik dat ik helemaal klaar ben. Mijn zelfvertrouwen is al flink toegenomen, BDD zal best wel blijven, maar nu al is het verschil enorm en het wordt alleen nog maar beter!!!

N.B. Ik ben ruim 9 maanden in behandeling, waarvan circa 6 maanden EMDR therapie bij Rivierduinen in Leiden bij een ervaren EMDR behandelaarster. Bijna wekelijks een afspraak gehad. Geen medicijnen. Paniekaanvallen had ik sowieso niet en ik zat ook (nog) niet in een isolement. Maar doorlopende angst en zwaarmoedigheid des te meer. Afhankelijk van de ernst van de BDD natuurlijk, maar ik raad mensen aan niet direct met medicijnen te beginnen, maar geduldig te beginnen met praten e.d. Je hebt het al en snel erger zal het niet worden als je éénmaal zover bent dat je hulp hebt gezocht. Medicijnen kunnen best heftig zijn. EMDR trouwens ook, al na 3 of 4 keer begint er een muur te scheuren en je begrijpt er niets van!!!

* Reacties en /of vragen naar de inzender van deze bijdrage kunt u mailen naar redactie@bdd-info.nl, waarna deze zullen worden doorgestuurd, of indien u dat wenst, als bijdrage worden geplaatst.  


Bijdrage van: een man van 48 jaar        

Ongeveer vijftien jaar geleden ben ik (zwaar) overspannen geraakt en in een depressie weggezakt. Ik was totaal opgebrand. Al vanaf ongeveer mijn veertiende levensjaar ben ik geconfronteerd geraakt met een lichamelijk uiterlijk aspect bij mij waar ik mij heel ongelukkig bij voelde. Ik werd hier vaak mee geconfronteerd en dat heeft mij heel onzeker gemaakt en het is een eigen leven gaan leiden. Nog steeds bepaalt deze in mijn ogen lichamelijke onvolkomenheid mijn hele leven en gemoedstoestand. Mijn depressie vindt hierin zijn oorzaak en ik kan me niet losmaken van zeg maar hoe ik mij zelf visueel waarneem en hoe ik mij voel. Nadat twee jaar geleden de diagnose bdd werd vastgesteld, heb ik een speciale therapie gevolgd en in combinatie met medicijnen gaat het nu een stuk beter. Je blijft echter heel kwetsbaar, maar het leven is zeker de moeite weer waard voor mezelf om geleefd te worden. Het is toch een soort van ziektebeeld dat je waarneming van jezelf zo negatief is door iets wat je zelf meent te zien dat zo lelijk danwel weerzinwekkend is aan je zelf dat dat je leven bepaald en dus totaal ontregeld. Terwijl andere mensen je best als aantrekkelijk ervaren en vaak inderdaad niet eens waarnemen wat bij jou zo leeft. Ik hoop hier binnenkort op terug te komen om mijn verhaal nog wat duidelijker neer te zetten. Dit was best moeilijk maar ik hoop dat iemand er toch iets aan heeft.


 _______________________________vervolg________________________________


Een tijdje geleden heb ik één en ander verteld over mijn bdd ervaringen en vermeldt dat ik hier nog op terug zou komen. Bij deze dus. Het is jammer dat het tot nog toe alleen bij mijn bijdrage gebleven is en dat er nog geen andere mannen gereageerd hebben. De drempel is idd erg hoog maar toch!! Los van het feit dat er bij mij bdd is geconstateerd, lijd ik tevens aan stemmingswisselingen die het bdd gevoel versterken. Zit ik goed in mijn vel dan is mijn bdd beter hanteerbaar, raak ik wat in een dip, dan wordt het bdd gevoel sterker en moeilijker hanteerbaar. De herfst-winter tijd is voor mij sowieso al een stuk moeilijker. Mijn bdd heeft een wat andere achtergrond dan dat het algemene beeld laat zien van mensen met bdd. Mijn lichamelijke onvolkomenheid althans in mijn perceptie is niet zomaar uit het niets gekomen maar iets waarmee ik in de pubertijd voor het eerst mee geconfronteerd werd. Aangezien ik daar steeds meer en meer mee geconfronteerd werd begon het mij zelf dus ook op te vallen. Ik begon het dus zelf ook waar te nemen en werd er ook steeds mee geconfronteerd. Dus het werd steeds versterkt en versterkt door mijn omgeving. Ik werd hier enorm onzeker door en gevoelens van minderwaardig zijn manifesteerden zich meer en meer. Omdat ik ook een enorm schaamtegevoel aan het ontwikkelen was durfde ik er met geen mens over te praten. Ik probeerde contacten met vreemden zoveel mogelijk uit de weg te gaan om maar niet geconfronteerd te worden met mijn onvolkomenheid. Ik zonderde mij meer en meer af en werd een in zichzelf gekeerde jongeman. Ik raakte op mijn negentiende zwaar depressief en zag het leven niet meer zitten. Het heeft meer dan een jaar geduurd eer ik er weer een beetje bovenop kwam. Ik vond in mijn moeder een luisterend oor wat op zich al een enorme overwinning was op mezelf .Ik kon het gelukkig delen met iemand. Daardoor werd de last toch iets minder zwaar. De confrontaties bleven echter voorkomen en ik probeerde zo goed als mogelijk hier mee te leven en om te gaan, maar ik bleef ongelukkig met mezelf, voelde me enorm onzeker en ongelukkig. Op een bepaalde manier ben ik een dubbelleven gaan voeren. Voor de buitenwacht een redelijk vrolijke positieve en zelfverzekerde vent, maar voor mezelf een trieste ongelukkige en onzekere persoon. Dit heb ik tot op mijn zevenendertigste weten vol te houden. Toen barste de bom, ik werd zwaar depressief en nam mijn huisarts in vertrouwen over de oorzaak van mijn depressie. Zo ben ik ook hulp gaan zoeken bij een psycholoog van het ggz en op die manier is het balletje gaan rollen. Na veel gesprekken en therapie en het gebruiken van antidepressiva klom ik toch weer een beetje bij de ladder op. We hebben het hierover een periode van ongeveer 6 jaar .


Toen noemde mijn psycholoog voor het eerst de term bdd. Hij was er behoorlijk zeker van dat ik daar aan leed en na de nodige uitleg vroeg hij mij of ik daar verder wat mee wilde doen. Hij vertelde mij dat er onderzoek werd gedaan naar bdd aan de universiteit in Groningen door de psycholoog dhr. Bouman en bracht mij met hem in contact. Hier heb ik een specifieke therapie gevolgd voor mensen met bdd en ik heb meegedaan aan verder onderzoek en daar veel baat bij gehad. Ook hun diagnose was bdd, zo klaar als een klontje. Men vond mijn defect minimaal tot nihil en alleen aanwezig voor mij omdat ik het enorm uitvergrootte. Hetzelfde deed ik met eventuele opmerkingen van anderen hierover waarbij alles mijn eigen interpretatie had. Zoals ik het zag zo was het en zo ziet iedereen het en iedere opmerking dan wel vermeende opmerking van anderen was hier op gericht. Ik heb geleerd te relativeren en te accepteren dat hoe ik mijn defect zie, anderen dat zo niet hoeven te zien en waarschijnlijk het defect helemaal niet waarnemen. Gelukkig heb ik enorme vorderingen gemaakt met het hoe er mee om te gaan en met de ondersteuning van medicijnen en zo nu en dan therapie zie ik het leven toch weer positief tegemoet. Mijn advies is dus, vraag hulp onderneem actie, al is dat nog zo moeilijk, kruip uit je schulp . Echt geloof me achter de wolken schijnt echt de zon ook al zien we hem soms tijdenlang niet, hij is er. Ik hoop echt dat jullie wat aan mijn verhaal hebben en als er nog vragen zijn ben ik graag bereid daar op in te gaan. Sterkte en misschien tot horens. Reacties en /of vragen naar de inzender van deze bijdrage kunt u mailen naar reactie@bdd-info.nl, waarna deze zullen worden doorgestuurd, of indien u dat wenst, als bijdrage worden geplaatst.