naar pagina 1 BIJDRAGEN VAN VROUWEN (3)                                     naar pagina 2 


Bijdrage van een vrouwelijke lotgenote

Ik zit nu met een heel dubbel gevoel na het bekijken van deze website en daarom wil ik hier graag ook mijn bijdrage doen, om het gewoon even van me af te kunnen schrijven. Aan de ene kant ben ik opgelucht te lezen dat er veel meer mensen zijn die de zelfde dingen voelen als die ik voel en dezelfde problemen hierdoor ervaren, maar aan de andere kant vind ik het erg vervelend om weer een nieuwe naam te moeten toevoegen aan de zooi met afwijkingen die mij al dagelijks plagen (ik heb een emotie regulatie stoornis, beter bekend als Borderline, een chronische depressie en ik heb hiernaast ook nog eens post-traumatische stress). Maar echt waar, het verklaart zo ontzettend veel.. Afgelopen zondag zijn mijn vriend en ik gaan zwemmen; Ik ben vanaf het moment dat ik wist dat ik zou gaan zwemmen tot een paar uur nadat ik thuis was, bezig geweest met gedachten over hoe ik mijn borsten kan laten vergroten, over hoe ik mijn buik ooit nog strak krijg en hoe ik ooit mooie benen en een mooie kont krijg. Ik heb er zelfs de halve nacht van wakker gelegen en het waren de eerste dingen waaraan ik dacht toen ik opstond. En aan het eind van deze dag, ondanks dat ik amper heb kunnen eten, heb ik mijn gehele maaginhoud in de toilet gedeponeerd. En het leek mij zo leuk om na 4 jaar weer eens te gaan zwemmen.. Dit heb ik ook als ik naar school moet of naar de dokter of zelfs als ik op visite ga bij mijn ouders of vriendinnen. Al is het maar ’s ochtends wakker worden naast mijn vriend; ik zorg wel dat ik voor hij wakker wordt in de spiegel heb gekeken. Het beheerst niet alleen mijn leven overdag, zelfs ’s nachts heb ik geen rust.

Ik heb tot mijn 19e levensjaar over de 100 kilo gewogen, ik ben hier altijd mee gepest maar ik weeg nu sinds 2 jaar 71 kilo. Toch zie ik als ik in de spiegel kijk dat dikke meisje staan, ik zie iedere streep die de striae heeft achtergelaten, dezelfde pijn zit nog steeds achter die heldere blauwe ogen en voor mij is mijn buik en zijn mijn borsten nog net zo lelijk als toen ik tonnetje rond was.

Doordat ik dit nu zo opschrijf kom ik gelukkig al tot een hoop van mijn eigen antwoorden en ook al zullen de twijfels nooit helemaal weg zijn.. Ik moet gewoon alert blijven. Blijven nadenken bij wat ik zeg en doe. Dat is voor mij de enige manier waarop ik om kan gaan met alle onzekerheid, al mijn angsten (of ze nu gegrond zijn of niet), ik mag mij niet laten mee slepen door mijn emoties. Er is altijd een andere manier om naar een situatie te kijken, los van hoe ik mij voel, los van hoe ik hierover denk, alsof het iemand ook maar wat kan schelen of mijn linker wenkbrauw wel net zo lang is als mijn rechter. :)

Ik ben nu 23 maar ik herinner mij al vanaf mijn 5e levensjaar de problemen waarmee ik nog dagelijks worstel. Ik ben vanaf mijn 18e zelf begonnen met het zoeken van hulp omdat mijn ouders niet helemaal doorhadden wat er speelde en dachten dat ik gewoon “een beetje moeilijk” was. Na 6 maanden uit huis te zijn, ging het niet meer en ik stond op het punt van instorten. Verscheidene psychologen, psychiaters, hulpverleners en noem maar op gesproken, uiteindelijk heb ik 12 maanden Dialectische Gedragstherapie gebaseerd op het boek van Marsha Linehan gevolgd, waarna ik een opleiding en stage in de jeugdzorg ben gaan doen en ik heb mij in de meest verschillende hoeken van de psychologie verdiept. Al deze ervaringen en kennis hebben er bij mij voor gezorgd dat ik een veel bewuster leven leid en beter prioriteiten weet te stellen in mijn leven. Ik heb nog steeds dezelfde gedachten, dezelfde destructieve gedachten en neigingen, maar ik ga er anders mee om.

De DGT is een vorm van therapie die ik zou willen aanraden maar dan als afsluiting van een eerder traject omdat je in een ontzettend redelijke staat (zonder emoties die afleiden) moet verkeren om het doel van deze therapie goed te kunnen begrijpen heb ik zelf ervaren.

Zo, dat was een heel verhaal.. Ik hoop dat ik hier iemand mee aanspreek, zodat ze zich niet zo alleen voelen als dat ik mij altijd deed.

“Sommige mensen zijn helaas gewoon niet begaafd genoeg om mij te begrijpen, dat maakt mij nog niet raar of anders.”

Carpe diem Baby!

M.


Bijdrage van een vrouw van 27  jaar

Ik heb me nog nooit in mijn leven echt mooi gevoeld. Op sommige momenten gaf ik mijzelf wel een cijfer, meestal een vijf of zes, heel soms een zeven. Ik heb het sociaal gezien moeilijk gehad, was vroeger erg verlegen en teruggetrokken. Ik veranderde, opende mezelf en het ging steeds beter, al doende lerende door ervaringen met mensen. Maar ik bleef mezelf minder mooi vinden. Had het gevoel dat ik tijdens het uitgaan mezelf altijd moest bewijzen. Ik had ook een vriendin die er erg goed uitzag en heel veel aandacht kreeg.
 
Ook heb ik een paar keer te horen gekregen dat ik lelijk was, gewoon in mijn gezicht werd dat gezegd.
Maar er zijn ook mensen die zeggen dat ze me mooi (genoeg) vinden. Ik hecht weing waarde meer aan wat mensen zeggen, ik beoordeel mezelf naar aanleiding van de spiegel.
 
Na een tijdje kreeg ik de kans om een goede opleiding te starten. Ik had de mogelijkheid mezelf te veranderen, en heb gekozen voor een ooglidcorrectie. Ik was toen pas 25. Maar het leek te kloppen, een nieuw begin, een nieuwe look. Dacht ook dat de verandering klein zou zijn. Maar het verschil is nu groot. Ik kreeg eerst nog enige aandacht van mannen, die is nu grotendeels weggevallen. In het begin was het verschrikkelijk, je zag het zo, m'n oogleden waren nog heel strakgespannen. Ik kreeg de vreemdste blikken. Het voelde als een messteek in m'n buik iedere keer als iemand zo keek. Na een tijdje verdwenen de ergste blikken. Maar ik ben erg ongelukkig als ik in de spiegel kijk, ik wil mijn ogen weer terug! Over andere dingen ben ook ontevreden. Ik wil een andere neus. Als ik eerlijk ben, vind ik dat mensen die niet mooi zijn, best naar de chirurg zouden kunnen gaan. Waar ik in dat plaatje thuishoor weet ik niet zeker. Iedereen om me heen zegt weer wat anders, dus trek ik mijn eigen conclusies. In deze wereld is hoe je eruit ziet nou eenmaal zo belangrijk. Dat kun je niet negeren. Ik weet ook dat je te ver kunt gaan voor wat betreft jezelf veranderen. Daarin ben ik ook heel realistisch, ook voorzichtig geworden door die correctie. Ik vind het ook een eng gegeven dat een groot deel van hoe mensen naar je kijken en je behandelen te maken heeft met je uiterlijk. Ik voel me gevangen in mijn lichaam.




Bijdrage van een vrouw van 39 jaar

Deze dagen is het weer heftig, mijn vorm van bdd en nog weet ik niet zeker of het wel bdd is of dat mijn probleem er daadwerkelijk wel is en omgeslagen is in bdd? Altijd maar nadenken bij het naar buiten gaan, liever niet al te veel mensen tegen willen komen en zeker niet met harde wind de straat op. Dan zijn namelijk mijn inhammen zichtbaar. Bovendien voel ik dat mijn haren dunnen zijn geworden de afgelopen vijf a zes jaar. Ben dus continue bezig met het controleren van de haardos, de dikte, de inhammen. Vreselijk de spiegels van Hennes en Mauritz waarin ik mijzelf ook en-profiel kan bekijken, dan zie ik daadwerkelijk hoe diep mijn inhammen zijn. Konden die inhammen maar weggewerkt worden dan zou alles oke zijn in mijn leven. Als er ook maar iemand die richting opkijkt dan denk ik , zie je wel, het valt anderen ook op. Een plastisch chirurg verzekerde mij dat ze er waren, de inhammen, nadat ik op consult ging voor een eventuele haartransplantatie. Waren het zijn dollartekens of is het echt zo? Heb overigens best nog veel haar en krullen, dan lijkt het altijd wel wat meer, maar het is net of mijn haargrens verschuift en de inhammen dieper worden. Alopecia Androgenetica of bdd? Heb alles over beiden gelezen wat er maar te lezen valt. En van alle twee heb ik de symptomen, wat het nog ingewikkelder maakt. Elke dag de inhammen checken en hoeveel haar verlies ik? Als het bdd is zou ik het kunnen herleiden, gepest op de lagere school vanwege mijn haren. Kwam in een boerendorp te wonen waar men mijn haarsoort niet gewend was, mijn moeder is nl. negroide, dus een sterke krul. Had altijd twee vlechten in, durfde het namelijk nooit los te doen. Daarna volgde jaren een staart en uiteindelijk rond mijn 17e durfde ik los haar. Had tijdens mijn staart-periode overigens wel een pony, maar dat zou nu niet meer kunnen, net of ik voor niet genoeg haar meer heb daarvoor. Dus weer de twijfel bdd of aa? Het grappige is dat ik jaren een complex had van mijn voorhoofd omdat een klasgenote het ooit nodig vond te zeggen dat ik een hoog voorhoofd had. Toch is dat complex overgegaan en denk ik daar nooit meer aan. Vond het toen zelf echt zo en nu helemaal niet meer. Er wordt gezegd van bdd dat als het ene probleem over is je je focust op een ander probleem? Weer die twijfel!! Een aantal jaren ben ik bijzonder gelukkig geweest met mijn haren, kreeg veel complimenten ook, totdat ik het liet straighten. Toen zijn de angsten gekomen, had een totaal ander zelfbeeld gekregen dan het beeld waar ik de in de voorgaande jaren zo gelukkig mee was. De straight was ook nog eens te sterk voor mijn haar en mijn haren begonnen ook nog eens te breken. Ik verloor hele dossen in het putje tijdens het wassen. Wassen werd dan ook een crime, eigenlijk alles werd een crime, van naar buiten gaan tot gewoon thuis zijn.Thuis was ik aan het tellen hoeveel er afbrak en op straat voelde ik me zo klein met mijn verdroogde gestraighte haar. Ben toen in theapie gegaan en ben er met mijn psycholoog destijds achter gekomen dat het wel bdd moest zijn. Maar waarom was ik daarvoor zo gelukkig met mijn haar? De kwaliteit is overigens nooit meer dezelfde geworden en dat maakt me 6 jaar na de straight nog steeds onzeker en die onzekerheid slaat weer keihard toe, ondanks mijn anti-depressiva. Krijg binnenkort bericht wanneer ik aan een cognitieve therapie kan beginnen, zie er tegen op, het waait namelijk altijd zo bij het LUMC!! Ik hoop ooit nog eens op de fiets te zitten met een enorme tegenwind.


Bijdrage van een meisje van 16 jaar

Hallo allemaal,
Ik ben een meisje van 16 jaar die erg ontevreden is met haar uiterlijk. Daarom ben ik depressief. Het is nog niet vastgesteld, maar eerlijk gezegd weet ikzelf eigenlijk wel bijna zeker dat ik BDD heb, bijvoorbeeld omdat ik me in al die kenmerken wel herken. Ik heb eigenlijk nooit echt veel zelfvertrouwen gehad, vond mezelf altijd al lelijk, maar nu vind ik het bijna niet meer om uit te houden. Ik vind eigenlijk alles aan mezelf aartslelijk, maar vooral mijn, naar mijn mening, veel te lange vingers, lelijke ogen en ik vind m'n armen veel te dik. Ik weet dat het misschien wat raar klinkt, maar dat zorgt er o.a. voor dat ik niet met korte mouwen durf te lopen (omdat ze dus die armen zien,) bijna nergens meer heen durf zonder zonnebril (omdat ze dan m'n ogen te goed zien,) en ik durf sowieso nauwelijks de deur meer uit, uit angst dat ze me zien. Ook m'n huid-en haarkleur, figuur, gebit, voeten, stem, lichaamsgeur enz. bevalt me niet. Ik vind het heel erg om te vertellen, maar ik heb zelfs meerdere keren geprobeerd zelfmoord te plegen, toen ik het echt niet meer zag zitten. Ook kan ik niet stoppen met mezelf verwonden. Ook antidepressiva (Seroxat) bleken bij mij niet te helpen. Gelukkig bezoek ik nu een psychologe bij Herlaarhof (een psychiaterische kliniek in Vught.) Hopelijk kan zij me helpen. Tot m'n grote spijt merk ik er nog maar weinig van.

Vriendelijke groeten van een meisje met waarschijnlijk BDD.



Bijdrage van een vrouw van 37 jaar

Mijn naam is Claudia, 37 jaar. Al sinds mijn puberteit heb ik een obsessie voor mijn lichaam, mijn lichaam moet slank zijn. Ik weet niet waar deze obsessie precies vandaan is gekomen; ik ben niet gepest op school of in mijn omgeving. De mensen in mijn omgeving vonden mij een aardige en leuke meid, ik kreeg zelfs complimenten over mijn lijf! Ik denk dat mijn streven naar perfectionisme zich uiteindelijk tot buitensporige proporties heeft kunnen ontwikkelen omdat ik voelde dat ik perfect moest presteren om in deze wereld serieus te worden genomen; immers, als je niet goed presteert ben je niets waard. Rond mijn 12e/13e kreeg ik last van faalangst. Ik haalde supergoede cijfers op school maar was er van overtuigd dat ik niet kon presteren. Ik had last van ontzettende huilbuien en had ondersteunende gesprekken met mijn klassenleraar. Daarnaast begon mijn eetstoornis (anorexia/boulimia) en dus mijn obsessie voor mijn lijf, zich te ontwikkelen, gepaard met depressies en suïcidaal gedrag. Ik voelde mij erg verdrietig en ongelukkig en zag het nut van het leven niet meer in. De obsessie voor mijn lijf is er vanaf mijn puberteit tot heden gebleven. Er zijn periodes dat ik meer of minder intensief met mijn lijf bezig ben, maar de obsessie is er altijd. Mijn obsessie is met name de striae op mijn heupen, billen en benen. Mijn eigenwaarde meet ik af aan mijn uiterlijk, en dan vooral aan mijn lichaam. Ik vind mijn lichaam door mijn walgelijke striae erg lelijk. Ik vraag regelmatig aan vriendjes, familie, vriendinnen of mijn lichaam mooi is, om een bevestiging te krijgen dat dit zo is. Vervolgens neem ik het (natuurlijk!) niet voor waar aan…en toch wil je die bevestiging hebben. Ik heb zelfs in Viva’s anybody gestaan; ik dacht dat als ik misschien op afstand naar mijn lichaam zou kijken, ik er ook anders tegenover zou staan. Heel even had ik ook het gevoel ‘Clau, jouw lichaam is ok zoals het is’, maar al snel ebde dit gevoel weg. Het lijkt wel alsof ik niet trots op mezelf mocht of mag zijn. Ongeveer anderhalf jaar geleden ben ik een 1/2 jaar naar India geweest, en dit was een (heerlijke) periode waar ik niet in obsessieve mate met mijn lichaam bezig was. Eindelijk kon ik alles loslaten en genieten! Dit was van korte duur. Toen ik terugkwam in Nederland kreeg ik én last van mijn chronische lichamelijke ziekte én zag ik dat de striae wederom was verergerd! Ik viel door deze twee gebeurtenissen vervolgens weer gigantisch terug in een depressie en moest aan de antidepressiva. Momenteel, 10 maanden na terugkomst uit India, voelt mijn lichaam walgelijk voor mij. Ik geef lessen op een sportschool en ben heel actief, maar voor mijn gevoel doe ik het eigenlijk voor niets. Mijn lichaam zal nooit zo worden zoals ik het zou willen. Ik kan wel 10 keer op een dag in de spiegel naar mijn striae kijken, als ik aan het joggen ben voel ik mijn slappe vel blubberen, als ik op een stoel of bank zit zie ik hoe slap mijn benen zijn, elke keer als ik op de wc zit en mijn blote benen en dus de striae zie, kan ik me de hele dag al klote voelen, ik observeer zelfs ook andere vrouwen om te zien of zij deze littekens ook hebben (als vrouwen in spijkerbroeken op straat lopen, kan ik zien of zij striae hebben of niet). Ik ben momenteel alleenstaand, maar zou misschien ooit nog wel kinderen willen hebben. Maar op wat voor manier zou dat voor mij mogelijk zijn? Angst voor het nog lelijker worden van mijn lijf zou me hierin zelfs kunnen tegenhouden. Mensen in mijn omgeving zeggen soms dat ik me aanstel, dat mijn lijf mooi is zoals het is en dat ik tevreden moet zijn met mezelf. Maar ik weiger dat te geloven. Ik denk dan ook vaak dat ik gewoon niet spoor! Ik las het forum van Renske onder de 'bijdrage van ‘ex-patienten' en ook ik schrok op mijn beurt weer van haar verhaal! Ik herkende zoveel van mezelf in haar verhaal. Eigenlijk ben ik door een zus van mij op deze site terecht gekomen; zij had een documentaire gezien over de stoornis BDD. Ik ben ‘blij’ dat ik mijn stoornis in BDD kan herkennen, of ik het nou echt heb ja of nee. Leuke bijkomstigheid (sarcastisch bedoeld). Mijn nieuwe psychotherapeute, bij wie ik onlangs mijn eerste! consult had, is NIET van mening is dat ik deze stoornis, of iets van deze stoornis heb…YEAH RIGHT! Renske (ex-patiënt), ik ga contact opnemen met het LUMC. Ik zal dit ook overwinnen! Liefs, Claudia




Bijdrage van: een vrouw van 37 jaar

Ik ben een vrouw van 37 jaar, al van kinds af aan ben ik ontevreden over mijzelf en mijn uiterlijk. Ik ben ook al vanaf mijn 20e jaar aan de antidepressiva en heb vaak suïcidale gedachten gehad en verscheidene pogingen ondernomen. Als ik mezelf weer iets had aangedaan, kwam ik er later toch weer bovenop. Ik heb nooit begrepen waarom ik die machteloosheid had en nog steeds heb. Het kon dan weer een aantal jaren goed gaan en dan slikte ik ook geen medicijnen en had ik ook momenten dat ik mij goed voelde, kleedde mij leuk aan in de weekenden en had ook nog wel vaak dagen waarvan ik dacht: ik mag er best zijn. Maar de laaste 2 jaar is het alleen maar bergafwaarts gegaan en ben ik 2 jaar geleden bij een vrouwelijke psycholoog geweest van de Hennie Verhagen kliniek in Haarlem. Ik had toen ook wat privé- en werkdrukproblemen en had het wel gezien na 10 sessies. Ik dacht wat ik altijd dacht en denk, ik val toch niet te helpen. Enfin, mijn werk ging er onder lijden, ik werk bij Justitie en heb toch een hele drukke en vaak zware baan, ik ben toen 3 maanden thuis geweest, dronk alleen maar overdags en kon ( en kan mijzelf niet meer zien in de spiegel). Ik ben weer begonnen met werken, maar in december 2005 weer ingestort. Ben toen 2 maanden thuis geweest en durfde zelfs de straat niet meer op (alleen maar om bier en kattevoer te halen). Ik ben weer bij een andere psycholoog terecht gekomen van het Riagg in Haarlem, weer antidepressiva gehad, met een ander merk erbij omdat niks bij mij aansloeg. Weer een aantal gesprekken gehad, wel eindelijk  voor het eerst iets bloot gegeven over mijn zelfhaat, maar weer gestopt met de therapie omdat ik wist dat zij mij toch niet en nooit kunnen helpen. Ik ben sinds 2 januari 2007 weer volledig aan het werk, maar iedere dag is voor mij een strijd en ik heb nu iedere dag moeite om de deur uit te gaan. Ik zat 2 weken geleden te zappen en kon weer eens niet slapen door het gemaal in mijn hoofd en zag toen het programma op RTL 4 "Te lelijk om gelukkig te zijn" en het was alsof ik mezelf hoorde praten. Ik heb verschrikkelijk gehuild die avond en was aan één kant ook opgelucht en blij dat het een bestaand iets blijkt te zijn, want ik heb altijd gedacht dat ik de enige was op de wereld. Na afloop van het programma had ik het gevoel van zie je wel, die 3 personen waar het over ging, die komen er ook nooit meer vanaf, want hoe moet je verder leven als je jezelf in en in haat ?! En het ergste van alles is, waar komt dat gevoel in hemelsnaam vandaan ???? Ik ben nooit echt gepest met mijn uiterlijk, veel mensen zijn zelfs jaloers op mijn (mooie) krullen en mijn slanke figuur, maar ik haat mezelf en kan niet meer met mijzelf leven. Waar is de tijd gebleven dat ik nog rokjes en pumps droeg en leuke oorbellen in had, die tijd is helemaal weg, het  enige wat ik nog draag zijn mijn lange sweaters, broeken en bergschoenen, want daar voel ik mij veilig in. Waar is het vrouwelijksheidgevoel gebleven, ik ben een wrak en voel mij iedere dag armoedig! Ik ben 's ochtends 2 uur bezig met haren kammen en opmaken totdat ik mijzelf dwing de deur uit te gaan anders belt de baas weer waar ik blijf en ik kan het niet uitleggen wat ik mankeer. Dus maar weer de deur uit, de gehele dag op het werk geen spiegel meer inkijken en 's avonds als je thuiskomt als eerste maar weer in de spiegel kijken en denken: wat zie ik er toch uit, wat ben ik toch verschrikkelijk lelijk en de volgende ochtend begint het hele ritueel weer van vooraf aan. Niet meer op visite willen, je sociale contacten verliezen, het liefst thuis zitten, want daar ziet niemand je. Al jaren folders van dokter Schumacher in je laatje hebben liggen en steeds denken, eens komt de dag dat ik wat aan mezelf laat veranderen, maar die dag komt maar niet en voordat je het weet loop je alweer tegen de 40 jaar aan. Mijn vriend heeft het er ook moeilijk mee, maar is blij dat ik door het tv programma en jullie site nu eindelijk weet wat ik mankeer en weet de situatie nu ook beter te begrijpen. De momenten als ik weer eens geen trek heb om te eten, chagrijnig ben, nooit naar het strand wil gaan, plots in huilen kan uitbarsten, afspraken niet nakom, 's nachts in mijn eentje beneden zit, erg humeur omslaanderig kan zijn enz.enz.enz. Alleen vraag ik mij af hoelang hij dit nog zal gaan volhouden. Ik heb gelezen dat deze aandoening nog vrij onbekend is en het verbaast mij ook niks omdat je niet snel durft te zeggen 'ik haat mezelf' al schreeuw je het dagelijks wel in jezelf. Ik weet niet wat de toekomst mij zal brengen, ook omdat het nog zo onbekend is en er geloof ik maar 2 psychologen/klinieken zijn die met deze therapie bezig zijn. Die zijn voor mij niet naast de deur en ik geloof dat ik toch niet te helpen ben. Gaan zij mij dan spiegels voorhouden (ik vind het al erg om in die van mijn thuis te kijken, laat staan in een kliniek) ofzo en mij leren anders te lopen of te gedragen, kunnen zij mij van mijn ongemak afhelpen, ik denk het haast niet ?? Ik slik mijn 4 pilletjes Sertraline nog maar trouw iedere dag en wacht het maar weer af. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu weet dat het een naam heeft en bestaat en ga mij er zeker vanaf nu meer in verdiepen en het heet BDD !!!!!!